‘Tegenstrijdig’ – BLOG – Februari

‘Tegenstrijdig’ – BLOG – Februari

 

Met een klap slaat de achterklep van de auto dicht: ‘off we go’!

Een aantal maanden terug smeedden een vriendin en ik plannen om af te reizen naar Inhorgenta in München, dé internationale handelsbeurs voor juwelen, horloges en edelstenen. Jullie weten uit een eerder blog dat  ik speel met ideeën en ruwe kluwen inspiratie heb, ten aanzien van een nieuw te ontwerpen en realiseren sieradenlijn.

Omdat er zich zoveel dingen afspelen in mijn hoofd, ben ik eraan toe te ervaren wat er gaande is in de sieradenwereld. Hoewel ik denk dat ik aardig ‘bij ben’ en probeer ‘bij te blijven’, wil ik zien wat er internationaal speelt. Beleven wat er gebeurt en bekijken wat meer mogelijk is. Ik smacht ernaar kennis te maken met (het werk van) verrassende nieuwe ontwerpers, ik ben gretig en benieuwd. Ik ga bovendien op zoek naar nieuwe edelstenen en wil meer weten van de laatste ontwikkelingen en technieken.

De reis verloopt soepel en na een mooie dag sturen, we kletsen, eten en drinken wat, komen we aan in de metropool München. Hier blijkt al snel hoe heerlijk dorps wij zijn, al laten we ons door het drukke verkeer om ons heen niet snel van de wijs brengen. Door de 3 verschillende navigatiesystemen die we tegelijkertijd aan hebben staan daarentegen wel.. Ondanks de onophoudelijke stroom van eenrichtingsverkeer belandden we, door een plotse, maar soepele draai (tegen het advies van álle navigatiestemmen in) midden voor ons hotel. De stem achter de receptie vertelt ons, dat we daar niet lang kunnen blijven staan en dat het beter is in de parkeergarage, “Sie fahren einfach rechts, rechts, rechts”, te parkeren. Helaas namen we niet de eerste, maar de tweede rechts, klein detail, en tot overmaat van ramp lagen onze telefoons in het hotel. Een kwartier later, na een aantal allervriendelijkste voorbijgangers te hebben gevraagd en zes blokken te hebben omgereden, vinden we eindelijk de onopvallende ingang van de parkeergarage aan de achterzijde van het blok waarin het hotel zich bevindt. Geschafft, we zijn er! Het hotel bevindt zich op nog geen 100 meter van de oude stadswal, we verblijven aan de rand van de Altstadt die werkelijk prachtig is. München, dus dat betekent een Weissbier in de zon op Marienplatz tegenover het oude raadhuis. We eten wat voordat we ons een paar uur later begeven naar het hotel; morgen is de eerste dag van Inhorgenta!

Inhorgenta, enthousiast stappen we binnen en verheugen ons op wat we gaan zien. Een enorm beurscomplex, waar talloze hallen vol staan met sieraden en alles wat ermee te maken heeft. Ik zie mooie dingen, héle mooie dingen, maar ook heel veel van hetzelfde en daarmee bedoel ik weinig bijzonders of innovatiefs. Kort na binnenkomst overvalt me daardoor een gevoel van teleurstelling. Inhorgenta is overweldigend. Niet voor wat betreft de kwaliteit, maar wel voor wat betreft de kwantiteit. Het aantal (commerciële) standhouders is enorm en dat is precies waarop ik niet had gehoopt, al hield ik er vanuit een eerder bezoek jaren terug wel rekening mee. Na een stevige kop koffie besluiten we verder te gaan en stappen ‘Carat’ binnen, een hal vol (half)edelstenen. Mijn hart maakt een klein sprongetje wanneer ik bij een eenvoudige stand eerlijke, adembenemende stenen vind. Ik koop er een prachtige peervormige salt&pepper Diamant, cabuchon Aquamarijnen, Tourmalijnen etc, etc.. Stuk voor stuk passend bij de ideeën die heb voor mijn nieuwe lijn. Ze zijn uniek, ze zijn prachtig! De hal waar de nieuwe technieken worden aangeboden blijkt minder vernieuwend dan ik dacht. Aan de andere kant is dat heer erg passend bij het ambacht van goudsmeden: eerlijk en eeuwenoud handwerk. Met gepaste trots laat ik Inhorgenta achter me. Ik ben trots op het vertrouwen dat ik van mijn klanten geniet, ik ben trots op de stukken die ik de afgelopen jaren heb mogen maken, ik ben trots op de stukken die uit mijn atelier komen. Trots op de kansen die ik kreeg én aangreep!

De ondergrondse brengt ons terug naar de binnenstad waar we neerstrijken bij een Italiaan die weet wat lekker is. Met fantastische wijn en heerlijke gerechten vieren we ons verblijf in deze geweldige stad en maken wij ons op voor morgen wanneer we terugreizen naar Nederland. Mijn handen jeuken. Ik heb zin om weer achter mijn werkbank te duiken, zin om van potlood-, pennenstreken te maken. Focus op de nieuwe lijn. Wordt vervolgd!

‘De wind’ – BLOG – Januari

‘De wind’ – BLOG – Januari

‘De wind’

Een nieuw jaar. De tijd lijkt te vliegen. Ik zelf ook, want begin januari vliegen mijn man Erno en ik voor een week naar het historierijke Edinburgh, Schotland. Ik heb er zin in, het is druk in mijn atelier in de weken voor Kerst, ik werk er hard aan de bestellingen tijdig te kunnen (laten) leveren.

Geloof mij als ik zeg dat er ook dit jaar weer veel prachtige sieraden onder de Kerstboom lagen. Even weg, heerlijk, ik ben er aan toe!

Mijn hoofd leeg en mijn gedachten de vrije loop; veel nieuwe ideeën en plannen borrelen al een tijdje en ik moet ze nodig eens ordenen, op papier gaan zetten en uitwerken. Het begin van het nieuwe jaar stelt mij in de gelegenheid nieuwe items toe te voegen aan de Margriet Jewels collectie. Mijn designershart gaat sneller kloppen, mijn handen jeuken en dat zélfs nu, wanneer ik erover schrijf. De stukken mogen niet meer van hetzelfde zijn, daarvan is er immers al genoeg. Handgemaakte designersieraden die op zichzelf al uniek zijn, maar ook als basis kunnen dienen voor een nieuw te vervaardigen stuk uit mijn atelier. Persoonlijk en speciaal, items van uitzonderlijk hoge kwaliteit waar je niet (snel) een tweede van zult tegenkomen.

Het is chaos in mijn hoofd, tal van verschillende, stijlvolle vormen voor uiteenlopende creaties, verschillende edelmetalen, (half) edelstenen en kleuren flitsen voorbij. Inspiratie is een bijzonder iets, juist omdat het speciaal mag zijn, het speciaal moet worden. Inspiratie maakt blij, het maakt enthousiast en het werkt aanstekelijk.

De vlucht naar Schotland is een rumoerige; wij vliegen op de dag dat Schiphol 156 vluchten cancelt in verband met een storm. We worden omgeleid via Birmingham en vliegen van daar door naar Edinburgh. Het hotel bevindt zich middenin de prachtige historische binnenstad. Erno en ik gaan de omgeving verkennen en gaan erop uit. Ook hier waait het hard maar het is júist die storm, die de ideeën in mijn gedachten lijkt te ordenen. Weer een stapje dichter bij hetgeen waar ik over droom, waar ik mezelf in kan verliezen en mee speel, bij wat op mijn netvlies gebrand staat maar nu nog zijn weg naar mijn atelier moet gaan vinden. De spiegeling van mijzelf in een etalageruit in deze adembenemende stad laten een glimlach zien, die ondertussen op mijn gezicht is verschenen. Ik popel. Potloodschetsen worden binnenkort penstrepen.

 

Jullie snappen dat ik over mijn nieuwe collectie op dit moment niet meer kan vertellen, maar mocht je nieuwsgierig zijn volg mij dan via mijn website, social media of zoek mij (op afspraak) eens op in mijn atelier.

 

‘Dichtbij’ – BLOG – December

‘Dichtbij’ – BLOG – December

Dierbare goud waar ik de Gouden hanger DRUPPEL met Diamanten van heb vervaardigd

 

Ik betrap me op een moment waarop ik vanachter mijn werkbank kort voor me uit staar. Ik had eerder een bijzonder gesprek waarvan, als zo vaak, de inhoud me bezig houdt. Het verhaal áchter hetgeen uit mijn handen komt is vaak bijzonder. Het is divers. Soms luchtig en opgewekt, soms zwaar en treurig, maar altijd vol emotie.

Achterkant van de hanger met de handgeschreven namen, geschreven door moeder.

Ik kijk naar mijn handen. Mijn vingers omklemmen een gouden hanger, ik ben bezig het sieraad te polijsten, er staan twee jongensnamen in gegraveerd. Het zijn de namen van haar zoons. De hanger is prachtig, al zeg ik het zelf. Terwijl ik mijn loepbril weer opzet, denk ik na over de vorm van de hanger die ik vasthoud; het is een druppel. Heeft u ooit nagedacht over de betekenis van een druppel? Hetgeen het symboliseert? Een druppel water, dé druppel die de emmer deed overlopen, een druppel teveel, iets wat maar door druppelt. Een druppel op een gloeiende plaat, een druppel bloed, een druppel als in een geïsoleerd vochtdeeltje of een druppel drank. Ik bekijk de hanger nog eens. Het zou ook een traan kunnen symboliseren. Ik denk aan tranen van geluk of.. juist verdriet.

Het gesprek waarnaar ik eerder refereerde vergeet ik niet snel. Zo open als het was, zo diep raakte het mij ook. Een moeder, een verhaal, een wens. Ik denk aan Marit en Bram, mijn eigen kinderen. Pubers, zo kan ik uit ervaring zeggen, vallen niet altijd mee. Ouders daarentegen ook niet. In de weerzinwekkende snelheid waarmee kinderen opgroeien, gaan dingen goed en gaan dingen mis. Kleine dingen, grote dingen. Maar wat er ook voorvalt, wat er ook gebeurt, ik begrijp het gevoel ze voor altijd bij je te willen hebben, heel dichtbij.

De decembermaand is een beladen maand. Voor de meesten een mooie maand, voor anderen iets verschrikkelijks om welke reden ook. In aanloop naar de Feestdagen weet ik dat de hanger, de traan, de druppel, gedragen wordt op het moment dat ík dit blog schrijf en op het moment waarop ú dit blog leest.

 

Geef om elkaar. Alvast goede Feestdagen gewenst.

‘Kippenvel’ –  BLOG – Oktober

‘Kippenvel’ – BLOG – Oktober

‘Dinsdagmiddag in mijn atelier. Het is een prachtige nazomer dag, de zon schijnt, de hemel is helder blauw. Ik werk aan een gouden ring, een ontwerp waarbij ik uit twee trouwringen er éen maak; een herinnering aan een overleden partner.

Ik ben gek van het ontwerp; het is er een met een korenaar passend bij het beroep dat hij in verleden uitoefende namelijk akkerbouwer. Het verhaal achter sieraden, de symboliek waarin en waarmee een herinnering draagbaar wordt gemaakt, dát maakt het werken in mijn atelier tot het mooiste wat ik me kan bedenken. In de bijna 30 jaar dat ik werkzaam ben als Goudsmid heb ik een bijzondere passie ontwikkeld voor herinneringssieraden, het verhaal en de mens erachter.

Knoet, onze Duitse Herder, merkt plots de postbode op. Ik sta op van achter mijn werkbank en verlaat kort mijn atelier om een pakje aan te nemen. Het is een zorgvuldig gesloten enveloppe. Ik open het voorzichtig en vind erin een postkaart. Een ogenschijnlijk eenvoudige postkaart, met een zakje eraan bevestigd. De boodschap op het kaartje geschreven bezorgt mij kippenvel. Een deel van deze boodschap luidt; ‘Ze is waarschijnlijk nog nooit zo noordelijk in Nederland geweest’. Aan de kaart zit een geseald zakje bevestigd met daarin de as van haar moeder.

Om haar moeder altijd bij zich te kunnen blijven dragen, koos de opdrachtgever voor de serie ‘OMARMING’ uit mijn webwinkel als basis voor een speciale ring, een waardevol sieraad in de breedste zin van het woord. De as wordt verwerkt in het hart van de zilveren ring, waarbij twee armen het hart lijken te omsluiten. Ik verheug me erop ermee te kunnen starten.

Ik ga, met het kaartje nog mijn de hand, aan de lange tafel zitten. Terwijl ik Knoet een aai over zijn stoere kop geef, nog nadenk over de tekst op het kaartje, geniet ik van een kop thee en van het dorpse uitzicht dat ik heb vanuit mijn atelier, voordat ik weer aanschuif achter mijn werkbank.’