“Gedoe” – Blog – nr. 10 

“Gedoe” – Blog – nr. 10 

Inmiddels is het een week na Beleef het Sieraad, de tijd gaat snel. In 2019 vierde dé open dag van de goud-, zilver en horlogebranche haar eerste lustrum en erop terugkijkend was het een prachtige editie.

Maar, hoewel ik het initiatief een warm hart toedraag en al jaren deelneem, vind ik er tóch iets van. Ik vind het namelijk ‘gedoe’. Het geeft me spanning, maakt me onzeker, het maakt me onrustig. Gedoe. Emoties, die ik eigenlijk niet teveel wil voelen.

Ik bereid me al weken van te voren voor tot in detail; heb een duidelijk, voor de verandering gestructureerd plan, een zorgvuldig samengesteld programma en beleef de dag al tig keer voordat íe eindelijk daar is. Mijn nieuwe collectie Reijn is tot op zekere hoogte gereed en staat te blinken in de vitrine, de demonstraties zijn leuke en andere dan voorgaande jaren, er zijn leuke attenties voor de bezoekers, de thee is heet en de koffie pruttelt gezellig. De ramen zijn gewassen, het stoepbord staat buiten naast de entree, de vlag wappert voor wat íe waard is. Het kan gebeuren en precies dát is het ding. Elk jaar opnieuw ben ik bang dat er niemand zal komen en dat er geen belangstelling zal zijn. En hoewel elk jaar het tegendeel daarvan ruimschoots bewezen wordt, vind ik het lastig daarop te vertrouwen.

Ook dit jaar, in tegenstelling tot wat ik verwachtte, is er al bedrijvigheid op het parkeerterrein buiten kort nadat ik de deuren van mijn atelier op de bewuste dag van het slot haal en ‘un peu nerveu’ terugloop richting mijn werkbank.  Voordat ik het weet is mijn atelier gevuld met belangstellenden, (potentiële) klanten en een aantal bekenden. Ik merk dat de glimlach op mijn gezicht alleen maar breder wordt en niet meer van mijn gezicht verdwijnt; de opkomst is enorm! Het is fijn te merken dat er zoveel oprechte belangstelling is voor dit prachtige vak en dat mijn werk zoveel mensen aanspreekt. Reijn valt in de smaak en nieuwe afspraken vullen mijn agenda.

Met het verstrijken van de jaren krijgt Beleef het Sieraad steeds meer de waardering die ze verdient. Het is een mooie manier om vrijblijvend kennis te maken met het ambacht dat goud- en zilversmeden heet. De ervaring leert dat mensen vaak niet op de hoogte van de mogelijkheden een uniek stuk te hebben of laten (ver)maken. Ik merk ook dat de angst bestaat dat een bestaand stuk zijn identiteit verliest door er aanpassingen aan te laten doen, maar niets is minder waar. Ook dát is wat belangstellenden zien en ervaren tijdens zo’n open dag. Opbergen is zonde. Sieraden zijn er om te dragen, om gezien te worden, om trots op te zijn, om iets te vieren of om iemand te herinneren.

Aan het einde van de middag proost ik op een succesvol verloop van de dag met mijn familie, team en een aantal vrienden. Het was een mooie dag en het ‘gedoe’ was (weer) nergens voor nodig. Margriet, leer dat nu toch eens..

‘Bekijk het eens, van de andere kant’ – BLOG – nr. 9 (gastblog)

‘Bekijk het eens, van de andere kant’ – BLOG – nr. 9 (gastblog)

Gastblog door Klaske Supèr-Halmingh, SPEMM

En dan is het zover, 09.09.19.

Ik sliep onrustig, ik was om het uur even wakker, ik ben zenuwachtig. Hoewel het nog vroeg is stap ik uit bed, neem een warme douche en maak me klaar voor de dag. Ik zet een kop koffie en terwijl ik daaraan nip dwalen mijn gedachten af. Vandaag wacht mij een andere rol dan ik gewend ben, éen die ik nog niet eerder had. Van een afstandje volg ik normaal gesproken anderen op hún dag of tijdens een bijzondere levensgebeurtenis. Maar dit keer is het anders; van getuige wisselt mijn rol vandaag naar die van hoofdrolspeler want,.. Jacob en ik trouwen!

Sieraden vind ik prachtig, de vaak emotionele waarde die ze verkondigen maakt ze extra speciaal. Ik ervaar het als een voorrecht de ontwikkeling van een aantal van Margriet’s opdrachten van zo dichtbij te mogen volgen. Goudsmeden is een bijzonder en dankbaar vak, je komt dicht bij de mensen en (vaak) dichtbij het verhaal achter het sieraad. De meeste sieraden vertolken een belangrijke levensgebeurtenis, emoties spelen een grote rol in het atelier van een goudsmid.

In voorbereiding op vandaag, wij trouwen ‘voor gratis’ op maandag ten overstaan van slechts onze getuigen (althans, dat dachten we..), wilden we wel een sieraad uitwisselen. We zochten samen naar iets speciaals, iets dat past bij ons en anders is dan anders. Een aantal ideeën opgedaan in het atelier in combinatie met aan aantal ideeën die wij online zagen, leverden een aardig wensenlijstje op. Op een mooie dinsdagavond in april nemen wij plaats aan de lange tafel in de werkplaats van Margriet. Het is minder vrijblijvend dan normaal, een lichte spanning aan onze kant is voelbaar. Dit keer gaat het niet om een ander, maar om wat wij zouden willen. Wij laten voorbeelden zien, lichten onze wensen en ideeën toe. Witgoud, stoer en eenvoudig moet het worden. Margriet voelt, zo lijkt het, goed aan wat we zoeken en begint te schetsen. De lijnen op papier veranderen van onzekere krabbels in steeds zekerder lijnen. De schets is exact wat wij voor ogen hebben: een witgouden ring met een geruwd oppervlak, onze voornamen (in ons eigen handschrift!) aan de binnenzijde van elkaars ring aangebracht d.m.v. lasertechniek.  Wij kiezen voor een geruwd oppervlak, die door het dragen overigens steeds gladder zal gaan worden, omdat dat het verloop van de relatie illustreert. De ‘hobbels’, de ruwe kantjes die er écht wel eens zijn, verruilen zich naarmate de tijd vordert voor een steeds verfijnder en egaler geheel. Aan de buitenzijde van de ring prijkt de datum van trouwen, net als een ijsblauwe skydiamant in een geelgouden setting als blikvanger in de damesring. Wauww!

Onze dag was fantastisch, we denken er met een grote glimlach aan terug. Van snel trouwen in het bijzijn van alleen onze getuigen was natuurlijk geen sprake; veel van onze vrienden en kennissen maakten de dag extra speciaal door erbij te zijn. Omringd te zijn door een groep mensen, familie en vrienden die ons bijzonder dierbaar zijn is niet iets vanzelfsprekends, het is iets heel bijzonders! De trouwringen die we, na maandenlang zorgvuldig te hebben bewaard, nu eindelijk mogen dragen maken ons ontzettend trots. Ze zijn bijzonder, ze zijn uniek, ze zijn óns.

En zo kwam het, dat ik voortaan door het leven ga met een nieuwe achternaam én als ervaringsdeskundige. Ik kan iedereen aanraden om verder te kijken dan wat er qua sieraden ‘standaard’ wordt aangeboden. Ga niet voor meer van hetzelfde, maar ga voor iets speciaals. Ga voor iets wat ‘écht jou’ is en kijk dus verder! Je zult versteld staan van de mogelijkheden die een atelier van een goudsmid je biedt en ik kan je verzekeren dat de ook prijs in veel gevallen meevalt. Maar een uniek stuk te mogen dragen waarin ál je ideeën en wensen werkelijkheid zijn geworden, is een heel tof gevoel. En zeg nou zelf, standaard kan altijd nog. Of niet dan?!

‘Nieuwsgierig’ – BLOG – nr.8

‘Nieuwsgierig’ – BLOG – nr.8

Het is alsof ik een aantal van jullie hier kan horen denken; “Die nieuwe collectie waar je het laatst over had, hoe staat het ermee?” Nou,.. niet. Simpelweg níet. En niet omdat ik het niet wil, maar om de doodeenvoudige reden dat de werkzaamheden die ik mag uitvoeren in mijn atelier maar blijven binnenkomen. Vermaken, nieuw smeden, herstellen; aan aandacht geen gebrek. Langzaam maak ik voor wat betreft de nieuwe collectie zeker wel vorderingen, maar uiteraard is dat ondergeschikt aan het werken in opdracht. En die opdrachten, ik kan er maar niet over uit. Het vertrouwen dat ik geniet, de prachtige dingen die ik mag maken, het maakt een grote indruk op me.

Goudsmid Margriet Persbericht in Krant van Tynaarlo

Goudsmid Margriet Persbericht in Krant van Tynaarlo – kleintje cultuur

Datzelfde had de interviewer voor de Krant van Tynaarlo vorige week al snel geschoten; de mate waarop ik onder de indruk ben van het verhaal van de mens en mijn passie om juist dát te vertalen in de opdracht. We zaten ruim een uur in mijn atelier. Hij vroeg honderduit, ik antwoordde in het drievoud ervan. Naarmate de tijd wegtikt word ik enthousiaster en enthousiaster, ik verlies me haast net zoveel in het vertellen óver mijn vak als in het uitvoeren ervan. Misschien las u het stuk, mijn interview in ‘Kleintje Cultuur’ in de Krant van Tynaarlo afgelopen week woensdag. (klik op de foto links) Enige tijd terug ben ik benaderd door de Kunstenaarsvereniging VanTyNaarlo (ook wel VTNL), het interview was daaraan gelinkt. De vereniging is opgericht in 2006 en uitgegroeid tot een actieve en professionele vereniging met een enthousiast bestuur en 30 actieve leden. De belangrijkste doelstelling van VTNL is het bevorderen van onderling contact tussen de kunstenaars en het elkaar steunen in de professionele uitvoering en ontwikkeling van het vak en dat juich ik toe. Inmiddels ben ik volwaardig lid, hoewel ik mezelf absoluut geen kunstenaar noem. De overeenkomst tussen de andere leden en mijzelf is de passie voor het werk dat we doen, net als het feit dat we ons uiten door middel van de dingen die we maken met onze handen. En of dat in mijn geval dan kunst is? Ik weet het niet. Of een ander dat mag vinden? Maar natúurlijk!

Aangenaam verrast door het feit dat ik door de vereniging benaderd werd, volgde een kennismaking in mijn atelier; een kijkje achter de schermen én achter de werkbank van een goudsmid. We delen dezelfde nieuwsgierigheid, een wederzijds interesse voor elkaars vak en we zijn stuk voor stuk mensen die makkelijk ‘ontvlammen’ bij het zien van andermans passie voor zijn of haar werk. Niets mooier dan dat. Maar, we dwalen af.. ik wilde jullie bijpraten over de nieuwe collectie. Reijn. Reijn wordt prachtig maar laat zich niet haasten. Goede dingen komen eenmaal langzaam. De eerste ringen uit de nieuwe lijn beginnen vorm te krijgen en ik kan jullie níet uitleggen hoe enthousiast ik word van de verschillende edelstenen die in de lijn gebruikt zullen gaan worden. Reijn bevat geen twee dezelfde exemplaren, nee, elk sieraad een op zichzelf staan item met zijn of haar unieke eigenschappen. Net als wijzelf. Er zijn geen twee exact gelijken en ons onderscheiden willen we, tot op zeker hoogte, allemaal. Ik laat jullie graag nieuwsgierig zijn naar meer, wordt vervolgd.

‘Reijn’ – BLOG – April

‘Reijn’ – BLOG – April

Collectie Reijn

Ineens was het daar, de naam voor de nieuwe collectie. ‘Reijn’.

Op een mooie vrijdagmiddag in april, de stralen van de zon verwarmen mijn atelier, hebben we een bespreking. We gaan (lees móeten!) keuzes maken. Meer van minder en  minder van meer. Authentiek. Kwaliteit. Mijn eigen stijl, zelf vind ik dat al snel te beladen klinken, moet zich vertalen naar al mijn stukken. Voor mij is het belangrijk dat mijn sieraden zich onderscheiden van anderen, ik wil niet vermeerderen maar verbeteren. Stukken van de hand van een goudsmid herken je overigens snel; de zorg en passie waarmee ze zijn gemaakt zie je meteen, ook wanneer je geen kenner bent.

De chaos die heerst in mijn hoofd zorgt ervoor dat mijn gedachten soms overlopen. Het is fijn om een middag te sparren met iemand waarmee ik plannen en inspiratie deel, iemand die gedachten helpt ordenen, die structuur biedt en vooraf gestelde doelen bewaakt. Vind maar eens iemand die je snapt en die je gedachten kan vertalen. Ik kan het weliswaar voor mijn klanten, maar vind het des te lastiger wanneer het mijn eigen, soms alle kanten op bewegende, gedachten betreft. We nemen nog een kop thee, we praten, we zoeken en vinden steeds meer richting. Langzaamaan benaderen we ‘de collectie’.

Nu de naam nog. Nóg een kop thee.

Een tijd terug, jullie weten het nog uit mijn februari-blog, reisden we naar München. Een reis, waarbij we de Donau kruisten en ons dichtbij de Rijn begaven. Een reis, die het startsein was voor iets nieuws, een nieuwe collectie waarin ik zó veel zin heb! Een nieuwe collectie die, na een onrustige periode in mijn atelier, symbool staat voor een frisse start. Terwijl ik daarover nadenk, vallen de stukjes ineens op hun plek; Reijn. Het wordt ‘Reijn’! De béste naam die deze collectie maar kan gaan dragen, een naam die veel voor mij betekent.

  • Een naam.
  • Lijnen uit mijn hoofd die nu daadwerkelijk op papier staan.
  • Details zoals materialen en de prachtige stenen die al zijn uitgezocht.
  • Reijn gaat zich binnenkort aan de wereld laten zien.

Geen thee meer. We verlaten het atelier en settelen ons op het terras voor de schuur. We proosten onder de voorjaarszon op de grote stappen die we zetten. Ik kan niet wachten, en jullie?! Wordt snel vervolgd!

 

‘Veerkracht’ – BLOG – Maart

‘Veerkracht’ – BLOG – Maart

Soms zit het mee, soms zit het tegen…

Omgaan met voorspoed is over het algemeen niet zo’n probleem, omgaan met tegenslagen daarentegen des te meer. Het zorgt voor een, overigens gezonde, pas op de plaats en zet dingen uiteindelijk vaak weer in perspectief waardoor je groeit. Groeit als persoon, omdat je een probleem, obstakel of verlies hebt overwonnen of ,door het een plek te geven, ermee om hebt weten te gaan. Niet dat een dergelijke gebeurtenis daardoor minder pijnlijk is, integendeel zelfs, maar vaak vinden we hernieuwde kracht om verder te gaan, het leven vindt in de meeste gevallen weer een weg.

De gesprekken die ik voer in mijn atelier tonen mij keer op keer de veerkracht van de mens. Veerkracht, die evenveel gezichten heeft als de gebeurtenis die om deze veerkracht vroeg. Hoewel ik veel relatie- trouw- en geboortesieraden (ver)maak,  zijn herinnersieraden mijn bijzondere passie. Asringen, ashangers, sieraden waarin naast as soms ook haar is verwerkt. Áltijd ontstaan de sieraden uit de nadrukkelijke wens iemand te gedenken of herdenken; een ouder, een partner, een kind.. Juist het omgaan met verlies is iets, wat enorme veerkracht vergt. Het vertrouwen dat mij toekomt, de vaak emotionele gesprekken die in mijn atelier worden gevoerd maken dat ik me erg verbonden voel met degene aan de andere kant van de tafel, het maakt dat mijn handen afleveren wat de klant zó heeft gehoopt. Het atelier maakt de mogelijkheden eindeloos. Liefde, geluk of verdriet, ook het atelier toont haar veerkracht.

Zilveren Shoker met Robijn - MEESTERwerkstuk-2

Gestolen Zilveren Shoker met Robijn – MEESTERwerkstuk uit 1990

Zilveren damesring 1989 - Moisanite

Gestolen Zilveren damesring 1989 – Moisanite – Schoolopdracht uit 1989

Tegenslagen blijven nooit beperkt tot diegene aan de andere kant van mijn werkbank, ieder krijgt in het leven zijn of haar portie, ook ík. Een recente poging tot inbraak zette de wereld even op zijn kop, al bleef de schade door genomen voorzorgsmaatregelen gelukkig beperkt. Onrecht en onmacht, níets maakt mij woedender. Angst en machteloosheid overstemmen andere gevoelens voor een tijdje. Het kunnen terugvallen op familie, vrienden en buren op momenten dat het ‘even niet zo lekker gaat’ is van onschatbare waarde, weet ook ik.  Al lijkt het in de huidige samenleving vaak ondergeschikt, omkijken naar elkaar is wat we juist zó nodig hebben. Het bieden van een luisterend oor, oog hebben voor een ander líjkt een kleine moeite, maar heeft grote gevolgen.

 

Doe eens lief, ik refereer naar de Sire-campagne, wees er voor elkaar.

Samen bereiken we meer dan alleen.

 

 

‘Tegenstrijdig’ – BLOG – Februari

‘Tegenstrijdig’ – BLOG – Februari

 

Met een klap slaat de achterklep van de auto dicht: ‘off we go’!

Een aantal maanden terug smeedden een vriendin en ik plannen om af te reizen naar Inhorgenta in München, dé internationale handelsbeurs voor juwelen, horloges en edelstenen. Jullie weten uit een eerder blog dat  ik speel met ideeën en ruwe kluwen inspiratie heb, ten aanzien van een nieuw te ontwerpen en realiseren sieradenlijn.

Omdat er zich zoveel dingen afspelen in mijn hoofd, ben ik eraan toe te ervaren wat er gaande is in de sieradenwereld. Hoewel ik denk dat ik aardig ‘bij ben’ en probeer ‘bij te blijven’, wil ik zien wat er internationaal speelt. Beleven wat er gebeurt en bekijken wat meer mogelijk is. Ik smacht ernaar kennis te maken met (het werk van) verrassende nieuwe ontwerpers, ik ben gretig en benieuwd. Ik ga bovendien op zoek naar nieuwe edelstenen en wil meer weten van de laatste ontwikkelingen en technieken.

De reis verloopt soepel en na een mooie dag sturen, we kletsen, eten en drinken wat, komen we aan in de metropool München. Hier blijkt al snel hoe heerlijk dorps wij zijn, al laten we ons door het drukke verkeer om ons heen niet snel van de wijs brengen. Door de 3 verschillende navigatiesystemen die we tegelijkertijd aan hebben staan daarentegen wel.. Ondanks de onophoudelijke stroom van eenrichtingsverkeer belandden we, door een plotse, maar soepele draai (tegen het advies van álle navigatiestemmen in) midden voor ons hotel. De stem achter de receptie vertelt ons, dat we daar niet lang kunnen blijven staan en dat het beter is in de parkeergarage, “Sie fahren einfach rechts, rechts, rechts”, te parkeren. Helaas namen we niet de eerste, maar de tweede rechts, klein detail, en tot overmaat van ramp lagen onze telefoons in het hotel. Een kwartier later, na een aantal allervriendelijkste voorbijgangers te hebben gevraagd en zes blokken te hebben omgereden, vinden we eindelijk de onopvallende ingang van de parkeergarage aan de achterzijde van het blok waarin het hotel zich bevindt. Geschafft, we zijn er! Het hotel bevindt zich op nog geen 100 meter van de oude stadswal, we verblijven aan de rand van de Altstadt die werkelijk prachtig is. München, dus dat betekent een Weissbier in de zon op Marienplatz tegenover het oude raadhuis. We eten wat voordat we ons een paar uur later begeven naar het hotel; morgen is de eerste dag van Inhorgenta!

Inhorgenta, enthousiast stappen we binnen en verheugen ons op wat we gaan zien. Een enorm beurscomplex, waar talloze hallen vol staan met sieraden en alles wat ermee te maken heeft. Ik zie mooie dingen, héle mooie dingen, maar ook heel veel van hetzelfde en daarmee bedoel ik weinig bijzonders of innovatiefs. Kort na binnenkomst overvalt me daardoor een gevoel van teleurstelling. Inhorgenta is overweldigend. Niet voor wat betreft de kwaliteit, maar wel voor wat betreft de kwantiteit. Het aantal (commerciële) standhouders is enorm en dat is precies waarop ik niet had gehoopt, al hield ik er vanuit een eerder bezoek jaren terug wel rekening mee. Na een stevige kop koffie besluiten we verder te gaan en stappen ‘Carat’ binnen, een hal vol (half)edelstenen. Mijn hart maakt een klein sprongetje wanneer ik bij een eenvoudige stand eerlijke, adembenemende stenen vind. Ik koop er een prachtige peervormige salt&pepper Diamant, cabuchon Aquamarijnen, Tourmalijnen etc, etc.. Stuk voor stuk passend bij de ideeën die heb voor mijn nieuwe lijn. Ze zijn uniek, ze zijn prachtig! De hal waar de nieuwe technieken worden aangeboden blijkt minder vernieuwend dan ik dacht. Aan de andere kant is dat heer erg passend bij het ambacht van goudsmeden: eerlijk en eeuwenoud handwerk. Met gepaste trots laat ik Inhorgenta achter me. Ik ben trots op het vertrouwen dat ik van mijn klanten geniet, ik ben trots op de stukken die ik de afgelopen jaren heb mogen maken, ik ben trots op de stukken die uit mijn atelier komen. Trots op de kansen die ik kreeg én aangreep!

De ondergrondse brengt ons terug naar de binnenstad waar we neerstrijken bij een Italiaan die weet wat lekker is. Met fantastische wijn en heerlijke gerechten vieren we ons verblijf in deze geweldige stad en maken wij ons op voor morgen wanneer we terugreizen naar Nederland. Mijn handen jeuken. Ik heb zin om weer achter mijn werkbank te duiken, zin om van potlood-, pennenstreken te maken. Focus op de nieuwe lijn. Wordt vervolgd!