Blog van Goudsmid Margriet & Margriet Jewels

Met een blog volg je Margriet niet alleen voor, maar ook achter de schermen. Persoonlijke verhalen, belevenissen en ervaringen, lees mee!

Lees de verhalen achter de sieraden, tips van meester Goudsmid Margriet, nieuwtjes en achtergronden. Daarnaast lees je meer over Margriet Jewels, dé webwinkel met betaalbare sieraden voor iedere gelegenheid met de kwaliteit en service van meester Goudsmid Margriet.

De foto’s op deze website zijn gemaakt door en in eigendom van Goudsmid Margriet. De foto’s zijn copyright beschermd, met toestemming van klanten geplaatst en mogen niet zonder schriftelijke toestemming van Goudsmid Margriet worden gebruikt door derden. 

 

 Klik op de foto’s voor het hele verhaal en alle foto’s..

‘Een onbetaalbare job’

Begin vorige week hoorden we dat de geldende maatregelen worden verlengd. Het is enorm, dat Coronavirus, en de impact ervan zo mogelijk nog groter. Het raakt iedereen. Vanuit het ondernemersperspectief denk ik niet dat ik me goed genoeg kan voorstellen wat het inhoudt, wanneer je gedwongen je deuren moet sluiten. Ik ben, in tegenstelling tot anderen, éen van degenen die ‘gewoon’ door kan gaan met mijn vak en dat is natuurlijk fijn.. maar voelt dubbel.

In huize Burger zijn manlief en kinderen vanaf dag 1 thuis en dat vergt, net als in alle andere gezinnen, veel aanpassingen. Iedereen heeft zijn, meest online, verplichtingen en iedereen doet wat íe kan op het gebied van werk en school. Natuurlijk is het niet altijd makkelijk en zie ik ze soms worstelen met de situatie, maar dat doen we uiteindelijk allemaal. Je ziet ook wel dat er, nu we een paar weken ‘op weg’ zijn, een soort van gewenning optreedt. Er wordt een comfortabele weg gevonden om het vol te houden, dit afstand van elkaar nemen wat we tot voor een paar weken niet kenden. Met extra voorzorgsmaatregelen draai ik mijn atelier en ben ik in staat mijn klanten te blijven helpen. Belangrijke gelegenheden in een mensenleven zoals verloven of trouwen worden als gevolg van het Coronavirus vaak later of op een alternatieve manier ‘gevierd’. Andere dingen gaan wél door, altijd, denk maar eens aan een geboorte of een overlijden. Met name dat laatste houdt me bezig want afscheid nemen gebeurde waarschijnlijk nog niet eerder met zoveel afstand tussen nabestaanden, vrienden en andere betrokkenen. Uitvaarten, plechtigheden; Corona drukt er haar stempel op, wat soms hartverscheurend is en tegen alle gevoelens indruist.

Op die bewuste middag komt hij, vergezeld door zijn dochter, naar mijn atelier om het sieraad op te halen dat ik voor hem heb mogen ontwerpen en smeden. Hij koos een witgouden hanger ter nagedachtenis aan zijn overleden vrouw. Eenmaal binnen is de spanning voelbaar, ze nemen elk plaats op een stoel aan de lange tafel en ik zie dat hij het moeilijk heeft. Emoties zorgen ervoor dat er wordt gehuild, maar gelukkig ook gelachen. Net als vele andere, lijkt ook dit moment onder de huidige omstandigheden zwaarder beladen dan normaal. In een tijd waarin minder sociale contacten mogelijk zijn ís iemand (moeten) missen natuurlijk ook moeilijker. Ik weet niet hoe het met jullie zit en ongeacht hoe cliché het ook moge klinken, deze tijd is ook een moment voor zelfreflectie. Het zet het leven en alles wat dat met zich meebrengt weer even in perspectief. Persoonlijk voel ik de sterke behoefte dichtbij ‘mijn mensen’ te willen zijn. Dat is ook wat ik om mij heen veel hoor. Maar wat als dat niet meer kan? Herinneringssieraden zijn sieraden met een verhaal, een heel persoonlijk verhaal. Het staat voor herinneringen, vaak een groot deel van iemands leven, die in de meest figuurlijke zin van het woord draagbaar zijn geworden. Een manier om een verloren dierbare toch weer een heel klein beetje dichtbij te hebben. Het is een soort terugzien, pijnlijk en prachtig tegelijk. Ik ben zó blij dat ik dit voor een ander mag doen, zoiets voor iemand kan betekenen; ik heb een onbetaalbare job.

De liefde die niet over gaat.

Nog nooit was ze ziek geweest mijn echtgenote haar hele leven niet. Ze stond altijd klaar voor de ander, zowel vanuit haar werk als privé en vanuit haar vrijwilligerswerk. Begin november 2018 werd ze plotseling heel ernstig ziek. Diagnose, ongeneselijke vorm van kanker. Zes weken later zondag voor kerst 2018 overleed ze nog maar 67 jaar. Daar sta je dan, weduwnaar geworden na ruim 45 jaar huwelijk. Zo moesten ook onze zonen, schoondochters en kleinkinderen hun moeder, schoonmoeder en oma heel snel missen. Maar je moet verder, we leven in een wereld die doorgaat, en dat gold ook voor ons.

Hoe ga, kan en wil ik verder. Wat ik wel direct wist dat ik de beide trouwringen wilde dragen. Maar niet los van elkaar. Onze trouwringen moesten samen één ring worden, symboliek uitstralen van de 45 jaar die we samen één waren geweest. Dat is mij zo dierbaar. Ik heb niet zo lang na hoeven te denken hoe ik de ring zou willen hebben. Maar of dat ook mogelijk zou zijn, en wie dit voor mij zou kunnen doen, wist ik nog niet. Ik zocht iemand die zijn vak als goudsmid goed verstaat, die jou situatie aanvoelt en kan meedenken in wat jij voelt. Nou dat heb ik gevonden bij Margriet. Al zoekende op internet kwam ik al snel op haar website terecht. Haar website straalde uit wat ik zocht, vakmanschap, passie en betrokkenheid. Dat alles heb ik ook mogen ervaren in de contacten die ik heb gehad met Margriet. Ik heb Margriet, die hier alle tijd voor heeft genomen, mijn ideeën voorgelegd. Vanuit mijn idee zijn we samen tot een mooi ontwerp gekomen hoe de ring moest worden.

Onze ringen die vrij breed waren zijn elk 2 millimeter smaller gemaakt en aan elkaar gezet. De inscriptie in beide ringen kon, wat ook mijn wens was behouden blijven. De ring van mijn echtgenote moest in diameter groter worden gemaakt en kreeg daardoor een ruime opening. Een opening die door haar sterven ook tussen ons was ontstaan. Deze ontstane opening in de ring van mijn echtgenote is opgevuld met een hart, gevormd door twee peervormige toermalijnen edelstenen, geplaatst als blijvende herinnering aan de band die we hadden en niet overgaat. Dit in twee kleuren rood als teken van onze liefde voor elkaar, die nu door de dood doorkruist wordt. Over de verbindingsnaad van de beide ringen is een witgouden ring geplaatst, ook als symboliek van onze blijvende verbondenheid. In mijn ring heb ik tevens een inscriptie laten aanbrengen met haar sterfdatum, en bovenop de ring van mijn echtgenote aan weerzijden van de edelstenen een inscriptie met de initialen van onze voornamen.

Wat ik bijzonder mooi vindt van Margriet. Dat ze van alle bewerkingen een aantal foto’s maakt. Deze kreeg ik middels Whatsapp doorgezonden van haar. Van deze foto’s heb ik een klein fotoboekje gemaakt waardoor ik het hele bewerkingstraject in boekvorm heb, ook voor het nageslacht.

Met haar gevoel en meeleven, passie en betrokkenheid en niet te vergeten haar vakmanschap heeft Margriet er in liefde een prachtige HerinneRING van gemaakt.

 

Dank je wel Margriet. Ben en blijf je hier heel dankbaar voor.

“Gedoe” – Blog – nr. 10 

Inmiddels is het een week na Beleef het Sieraad, de tijd gaat snel. In 2019 vierde dé open dag van de goud-, zilver en horlogebranche haar eerste lustrum en erop terugkijkend was het een prachtige editie.

Maar, hoewel ik het initiatief een warm hart toedraag en al jaren deelneem, vind ik er tóch iets van. Ik vind het namelijk ‘gedoe’. Het geeft me spanning, maakt me onzeker, het maakt me onrustig. Gedoe. Emoties, die ik eigenlijk niet teveel wil voelen.

Ik bereid me al weken van te voren voor tot in detail; heb een duidelijk, voor de verandering gestructureerd plan, een zorgvuldig samengesteld programma en beleef de dag al tig keer voordat íe eindelijk daar is. Mijn nieuwe collectie Reijn is tot op zekere hoogte gereed en staat te blinken in de vitrine, de demonstraties zijn leuke en andere dan voorgaande jaren, er zijn leuke attenties voor de bezoekers, de thee is heet en de koffie pruttelt gezellig. De ramen zijn gewassen, het stoepbord staat buiten naast de entree, de vlag wappert voor wat íe waard is. Het kan gebeuren en precies dát is het ding. Elk jaar opnieuw ben ik bang dat er niemand zal komen en dat er geen belangstelling zal zijn. En hoewel elk jaar het tegendeel daarvan ruimschoots bewezen wordt, vind ik het lastig daarop te vertrouwen.

Ook dit jaar, in tegenstelling tot wat ik verwachtte, is er al bedrijvigheid op het parkeerterrein buiten kort nadat ik de deuren van mijn atelier op de bewuste dag van het slot haal en ‘un peu nerveu’ terugloop richting mijn werkbank.  Voordat ik het weet is mijn atelier gevuld met belangstellenden, (potentiële) klanten en een aantal bekenden. Ik merk dat de glimlach op mijn gezicht alleen maar breder wordt en niet meer van mijn gezicht verdwijnt; de opkomst is enorm! Het is fijn te merken dat er zoveel oprechte belangstelling is voor dit prachtige vak en dat mijn werk zoveel mensen aanspreekt. Reijn valt in de smaak en nieuwe afspraken vullen mijn agenda.

Met het verstrijken van de jaren krijgt Beleef het Sieraad steeds meer de waardering die ze verdient. Het is een mooie manier om vrijblijvend kennis te maken met het ambacht dat goud- en zilversmeden heet. De ervaring leert dat mensen vaak niet op de hoogte van de mogelijkheden een uniek stuk te hebben of laten (ver)maken. Ik merk ook dat de angst bestaat dat een bestaand stuk zijn identiteit verliest door er aanpassingen aan te laten doen, maar niets is minder waar. Ook dát is wat belangstellenden zien en ervaren tijdens zo’n open dag. Opbergen is zonde. Sieraden zijn er om te dragen, om gezien te worden, om trots op te zijn, om iets te vieren of om iemand te herinneren.

Aan het einde van de middag proost ik op een succesvol verloop van de dag met mijn familie, team en een aantal vrienden. Het was een mooie dag en het ‘gedoe’ was (weer) nergens voor nodig. Margriet, leer dat nu toch eens..

‘Bekijk het eens, van de andere kant’ – BLOG – nr. 9 (gastblog)

Gastblog door Klaske Supèr-Halmingh, SPEMM

En dan is het zover, 09.09.19.

Ik sliep onrustig, ik was om het uur even wakker, ik ben zenuwachtig. Hoewel het nog vroeg is stap ik uit bed, neem een warme douche en maak me klaar voor de dag. Ik zet een kop koffie en terwijl ik daaraan nip dwalen mijn gedachten af. Vandaag wacht mij een andere rol dan ik gewend ben, éen die ik nog niet eerder had. Van een afstandje volg ik normaal gesproken anderen op hún dag of tijdens een bijzondere levensgebeurtenis. Maar dit keer is het anders; van getuige wisselt mijn rol vandaag naar die van hoofdrolspeler want,.. Jacob en ik trouwen!

Sieraden vind ik prachtig, de vaak emotionele waarde die ze verkondigen maakt ze extra speciaal. Ik ervaar het als een voorrecht de ontwikkeling van een aantal van Margriet’s opdrachten van zo dichtbij te mogen volgen. Goudsmeden is een bijzonder en dankbaar vak, je komt dicht bij de mensen en (vaak) dichtbij het verhaal achter het sieraad. De meeste sieraden vertolken een belangrijke levensgebeurtenis, emoties spelen een grote rol in het atelier van een goudsmid.

In voorbereiding op vandaag, wij trouwen ‘voor gratis’ op maandag ten overstaan van slechts onze getuigen (althans, dat dachten we..), wilden we wel een sieraad uitwisselen. We zochten samen naar iets speciaals, iets dat past bij ons en anders is dan anders. Een aantal ideeën opgedaan in het atelier in combinatie met aan aantal ideeën die wij online zagen, leverden een aardig wensenlijstje op. Op een mooie dinsdagavond in april nemen wij plaats aan de lange tafel in de werkplaats van Margriet. Het is minder vrijblijvend dan normaal, een lichte spanning aan onze kant is voelbaar. Dit keer gaat het niet om een ander, maar om wat wij zouden willen. Wij laten voorbeelden zien, lichten onze wensen en ideeën toe. Witgoud, stoer en eenvoudig moet het worden. Margriet voelt, zo lijkt het, goed aan wat we zoeken en begint te schetsen. De lijnen op papier veranderen van onzekere krabbels in steeds zekerder lijnen. De schets is exact wat wij voor ogen hebben: een witgouden ring met een geruwd oppervlak, onze voornamen (in ons eigen handschrift!) aan de binnenzijde van elkaars ring aangebracht d.m.v. lasertechniek.  Wij kiezen voor een geruwd oppervlak, die door het dragen overigens steeds gladder zal gaan worden, omdat dat het verloop van de relatie illustreert. De ‘hobbels’, de ruwe kantjes die er écht wel eens zijn, verruilen zich naarmate de tijd vordert voor een steeds verfijnder en egaler geheel. Aan de buitenzijde van de ring prijkt de datum van trouwen, net als een ijsblauwe skydiamant in een geelgouden setting als blikvanger in de damesring. Wauww!

Onze dag was fantastisch, we denken er met een grote glimlach aan terug. Van snel trouwen in het bijzijn van alleen onze getuigen was natuurlijk geen sprake; veel van onze vrienden en kennissen maakten de dag extra speciaal door erbij te zijn. Omringd te zijn door een groep mensen, familie en vrienden die ons bijzonder dierbaar zijn is niet iets vanzelfsprekends, het is iets heel bijzonders! De trouwringen die we, na maandenlang zorgvuldig te hebben bewaard, nu eindelijk mogen dragen maken ons ontzettend trots. Ze zijn bijzonder, ze zijn uniek, ze zijn óns.

En zo kwam het, dat ik voortaan door het leven ga met een nieuwe achternaam én als ervaringsdeskundige. Ik kan iedereen aanraden om verder te kijken dan wat er qua sieraden ‘standaard’ wordt aangeboden. Ga niet voor meer van hetzelfde, maar ga voor iets speciaals. Ga voor iets wat ‘écht jou’ is en kijk dus verder! Je zult versteld staan van de mogelijkheden die een atelier van een goudsmid je biedt en ik kan je verzekeren dat de ook prijs in veel gevallen meevalt. Maar een uniek stuk te mogen dragen waarin ál je ideeën en wensen werkelijkheid zijn geworden, is een heel tof gevoel. En zeg nou zelf, standaard kan altijd nog. Of niet dan?!

‘Nieuwsgierig’ – BLOG – nr.8

Het is alsof ik een aantal van jullie hier kan horen denken; “Die nieuwe collectie waar je het laatst over had, hoe staat het ermee?” Nou,.. niet. Simpelweg níet. En niet omdat ik het niet wil, maar om de doodeenvoudige reden dat de werkzaamheden die ik mag uitvoeren in mijn atelier maar blijven binnenkomen. Vermaken, nieuw smeden, herstellen; aan aandacht geen gebrek. Langzaam maak ik voor wat betreft de nieuwe collectie zeker wel vorderingen, maar uiteraard is dat ondergeschikt aan het werken in opdracht. En die opdrachten, ik kan er maar niet over uit. Het vertrouwen dat ik geniet, de prachtige dingen die ik mag maken, het maakt een grote indruk op me.

Goudsmid Margriet Persbericht in Krant van Tynaarlo

Goudsmid Margriet Persbericht in Krant van Tynaarlo – kleintje cultuur

Datzelfde had de interviewer voor de Krant van Tynaarlo vorige week al snel geschoten; de mate waarop ik onder de indruk ben van het verhaal van de mens en mijn passie om juist dát te vertalen in de opdracht. We zaten ruim een uur in mijn atelier. Hij vroeg honderduit, ik antwoordde in het drievoud ervan. Naarmate de tijd wegtikt word ik enthousiaster en enthousiaster, ik verlies me haast net zoveel in het vertellen óver mijn vak als in het uitvoeren ervan. Misschien las u het stuk, mijn interview in ‘Kleintje Cultuur’ in de Krant van Tynaarlo afgelopen week woensdag. (klik op de foto links) Enige tijd terug ben ik benaderd door de Kunstenaarsvereniging VanTyNaarlo (ook wel VTNL), het interview was daaraan gelinkt. De vereniging is opgericht in 2006 en uitgegroeid tot een actieve en professionele vereniging met een enthousiast bestuur en 30 actieve leden. De belangrijkste doelstelling van VTNL is het bevorderen van onderling contact tussen de kunstenaars en het elkaar steunen in de professionele uitvoering en ontwikkeling van het vak en dat juich ik toe. Inmiddels ben ik volwaardig lid, hoewel ik mezelf absoluut geen kunstenaar noem. De overeenkomst tussen de andere leden en mijzelf is de passie voor het werk dat we doen, net als het feit dat we ons uiten door middel van de dingen die we maken met onze handen. En of dat in mijn geval dan kunst is? Ik weet het niet. Of een ander dat mag vinden? Maar natúurlijk!

Aangenaam verrast door het feit dat ik door de vereniging benaderd werd, volgde een kennismaking in mijn atelier; een kijkje achter de schermen én achter de werkbank van een goudsmid. We delen dezelfde nieuwsgierigheid, een wederzijds interesse voor elkaars vak en we zijn stuk voor stuk mensen die makkelijk ‘ontvlammen’ bij het zien van andermans passie voor zijn of haar werk. Niets mooier dan dat. Maar, we dwalen af.. ik wilde jullie bijpraten over de nieuwe collectie. Reijn. Reijn wordt prachtig maar laat zich niet haasten. Goede dingen komen eenmaal langzaam. De eerste ringen uit de nieuwe lijn beginnen vorm te krijgen en ik kan jullie níet uitleggen hoe enthousiast ik word van de verschillende edelstenen die in de lijn gebruikt zullen gaan worden. Reijn bevat geen twee dezelfde exemplaren, nee, elk sieraad een op zichzelf staan item met zijn of haar unieke eigenschappen. Net als wijzelf. Er zijn geen twee exact gelijken en ons onderscheiden willen we, tot op zeker hoogte, allemaal. Ik laat jullie graag nieuwsgierig zijn naar meer, wordt vervolgd.

‘Reijn’ – BLOG – April

Collectie Reijn

Ineens was het daar, de naam voor de nieuwe collectie. ‘Reijn’.

Op een mooie vrijdagmiddag in april, de stralen van de zon verwarmen mijn atelier, hebben we een bespreking. We gaan (lees móeten!) keuzes maken. Meer van minder en  minder van meer. Authentiek. Kwaliteit. Mijn eigen stijl, zelf vind ik dat al snel te beladen klinken, moet zich vertalen naar al mijn stukken. Voor mij is het belangrijk dat mijn sieraden zich onderscheiden van anderen, ik wil niet vermeerderen maar verbeteren. Stukken van de hand van een goudsmid herken je overigens snel; de zorg en passie waarmee ze zijn gemaakt zie je meteen, ook wanneer je geen kenner bent.

De chaos die heerst in mijn hoofd zorgt ervoor dat mijn gedachten soms overlopen. Het is fijn om een middag te sparren met iemand waarmee ik plannen en inspiratie deel, iemand die gedachten helpt ordenen, die structuur biedt en vooraf gestelde doelen bewaakt. Vind maar eens iemand die je snapt en die je gedachten kan vertalen. Ik kan het weliswaar voor mijn klanten, maar vind het des te lastiger wanneer het mijn eigen, soms alle kanten op bewegende, gedachten betreft. We nemen nog een kop thee, we praten, we zoeken en vinden steeds meer richting. Langzaamaan benaderen we ‘de collectie’.

Nu de naam nog. Nóg een kop thee.

Een tijd terug, jullie weten het nog uit mijn februari-blog, reisden we naar München. Een reis, waarbij we de Donau kruisten en ons dichtbij de Rijn begaven. Een reis, die het startsein was voor iets nieuws, een nieuwe collectie waarin ik zó veel zin heb! Een nieuwe collectie die, na een onrustige periode in mijn atelier, symbool staat voor een frisse start. Terwijl ik daarover nadenk, vallen de stukjes ineens op hun plek; Reijn. Het wordt ‘Reijn’! De béste naam die deze collectie maar kan gaan dragen, een naam die veel voor mij betekent.

  • Een naam.
  • Lijnen uit mijn hoofd die nu daadwerkelijk op papier staan.
  • Details zoals materialen en de prachtige stenen die al zijn uitgezocht.
  • Reijn gaat zich binnenkort aan de wereld laten zien.

Geen thee meer. We verlaten het atelier en settelen ons op het terras voor de schuur. We proosten onder de voorjaarszon op de grote stappen die we zetten. Ik kan niet wachten, en jullie?! Wordt snel vervolgd!

 

‘Veerkracht’ – BLOG – Maart

Soms zit het mee, soms zit het tegen…

Omgaan met voorspoed is over het algemeen niet zo’n probleem, omgaan met tegenslagen daarentegen des te meer. Het zorgt voor een, overigens gezonde, pas op de plaats en zet dingen uiteindelijk vaak weer in perspectief waardoor je groeit. Groeit als persoon, omdat je een probleem, obstakel of verlies hebt overwonnen of ,door het een plek te geven, ermee om hebt weten te gaan. Niet dat een dergelijke gebeurtenis daardoor minder pijnlijk is, integendeel zelfs, maar vaak vinden we hernieuwde kracht om verder te gaan, het leven vindt in de meeste gevallen weer een weg.

De gesprekken die ik voer in mijn atelier tonen mij keer op keer de veerkracht van de mens. Veerkracht, die evenveel gezichten heeft als de gebeurtenis die om deze veerkracht vroeg. Hoewel ik veel relatie- trouw- en geboortesieraden (ver)maak,  zijn herinnersieraden mijn bijzondere passie. Asringen, ashangers, sieraden waarin naast as soms ook haar is verwerkt. Áltijd ontstaan de sieraden uit de nadrukkelijke wens iemand te gedenken of herdenken; een ouder, een partner, een kind.. Juist het omgaan met verlies is iets, wat enorme veerkracht vergt. Het vertrouwen dat mij toekomt, de vaak emotionele gesprekken die in mijn atelier worden gevoerd maken dat ik me erg verbonden voel met degene aan de andere kant van de tafel, het maakt dat mijn handen afleveren wat de klant zó heeft gehoopt. Het atelier maakt de mogelijkheden eindeloos. Liefde, geluk of verdriet, ook het atelier toont haar veerkracht.

Zilveren Shoker met Robijn - MEESTERwerkstuk-2

Gestolen Zilveren Shoker met Robijn – MEESTERwerkstuk uit 1990

Zilveren damesring 1989 - Moisanite

Gestolen Zilveren damesring 1989 – Moisanite – Schoolopdracht uit 1989

Tegenslagen blijven nooit beperkt tot diegene aan de andere kant van mijn werkbank, ieder krijgt in het leven zijn of haar portie, ook ík. Een recente poging tot inbraak zette de wereld even op zijn kop, al bleef de schade door genomen voorzorgsmaatregelen gelukkig beperkt. Onrecht en onmacht, níets maakt mij woedender. Angst en machteloosheid overstemmen andere gevoelens voor een tijdje. Het kunnen terugvallen op familie, vrienden en buren op momenten dat het ‘even niet zo lekker gaat’ is van onschatbare waarde, weet ook ik.  Al lijkt het in de huidige samenleving vaak ondergeschikt, omkijken naar elkaar is wat we juist zó nodig hebben. Het bieden van een luisterend oor, oog hebben voor een ander líjkt een kleine moeite, maar heeft grote gevolgen.

 

Doe eens lief, ik refereer naar de Sire-campagne, wees er voor elkaar.

Samen bereiken we meer dan alleen.

 

 

‘Tegenstrijdig’ – BLOG – Februari

 

Met een klap slaat de achterklep van de auto dicht: ‘off we go’!

Een aantal maanden terug smeedden een vriendin en ik plannen om af te reizen naar Inhorgenta in München, dé internationale handelsbeurs voor juwelen, horloges en edelstenen. Jullie weten uit een eerder blog dat  ik speel met ideeën en ruwe kluwen inspiratie heb, ten aanzien van een nieuw te ontwerpen en realiseren sieradenlijn.

Omdat er zich zoveel dingen afspelen in mijn hoofd, ben ik eraan toe te ervaren wat er gaande is in de sieradenwereld. Hoewel ik denk dat ik aardig ‘bij ben’ en probeer ‘bij te blijven’, wil ik zien wat er internationaal speelt. Beleven wat er gebeurt en bekijken wat meer mogelijk is. Ik smacht ernaar kennis te maken met (het werk van) verrassende nieuwe ontwerpers, ik ben gretig en benieuwd. Ik ga bovendien op zoek naar nieuwe edelstenen en wil meer weten van de laatste ontwikkelingen en technieken.

De reis verloopt soepel en na een mooie dag sturen, we kletsen, eten en drinken wat, komen we aan in de metropool München. Hier blijkt al snel hoe heerlijk dorps wij zijn, al laten we ons door het drukke verkeer om ons heen niet snel van de wijs brengen. Door de 3 verschillende navigatiesystemen die we tegelijkertijd aan hebben staan daarentegen wel.. Ondanks de onophoudelijke stroom van eenrichtingsverkeer belandden we, door een plotse, maar soepele draai (tegen het advies van álle navigatiestemmen in) midden voor ons hotel. De stem achter de receptie vertelt ons, dat we daar niet lang kunnen blijven staan en dat het beter is in de parkeergarage, “Sie fahren einfach rechts, rechts, rechts”, te parkeren. Helaas namen we niet de eerste, maar de tweede rechts, klein detail, en tot overmaat van ramp lagen onze telefoons in het hotel. Een kwartier later, na een aantal allervriendelijkste voorbijgangers te hebben gevraagd en zes blokken te hebben omgereden, vinden we eindelijk de onopvallende ingang van de parkeergarage aan de achterzijde van het blok waarin het hotel zich bevindt. Geschafft, we zijn er! Het hotel bevindt zich op nog geen 100 meter van de oude stadswal, we verblijven aan de rand van de Altstadt die werkelijk prachtig is. München, dus dat betekent een Weissbier in de zon op Marienplatz tegenover het oude raadhuis. We eten wat voordat we ons een paar uur later begeven naar het hotel; morgen is de eerste dag van Inhorgenta!

Inhorgenta, enthousiast stappen we binnen en verheugen ons op wat we gaan zien. Een enorm beurscomplex, waar talloze hallen vol staan met sieraden en alles wat ermee te maken heeft. Ik zie mooie dingen, héle mooie dingen, maar ook heel veel van hetzelfde en daarmee bedoel ik weinig bijzonders of innovatiefs. Kort na binnenkomst overvalt me daardoor een gevoel van teleurstelling. Inhorgenta is overweldigend. Niet voor wat betreft de kwaliteit, maar wel voor wat betreft de kwantiteit. Het aantal (commerciële) standhouders is enorm en dat is precies waarop ik niet had gehoopt, al hield ik er vanuit een eerder bezoek jaren terug wel rekening mee. Na een stevige kop koffie besluiten we verder te gaan en stappen ‘Carat’ binnen, een hal vol (half)edelstenen. Mijn hart maakt een klein sprongetje wanneer ik bij een eenvoudige stand eerlijke, adembenemende stenen vind. Ik koop er een prachtige peervormige salt&pepper Diamant, cabuchon Aquamarijnen, Tourmalijnen etc, etc.. Stuk voor stuk passend bij de ideeën die heb voor mijn nieuwe lijn. Ze zijn uniek, ze zijn prachtig! De hal waar de nieuwe technieken worden aangeboden blijkt minder vernieuwend dan ik dacht. Aan de andere kant is dat heer erg passend bij het ambacht van goudsmeden: eerlijk en eeuwenoud handwerk. Met gepaste trots laat ik Inhorgenta achter me. Ik ben trots op het vertrouwen dat ik van mijn klanten geniet, ik ben trots op de stukken die ik de afgelopen jaren heb mogen maken, ik ben trots op de stukken die uit mijn atelier komen. Trots op de kansen die ik kreeg én aangreep!

De ondergrondse brengt ons terug naar de binnenstad waar we neerstrijken bij een Italiaan die weet wat lekker is. Met fantastische wijn en heerlijke gerechten vieren we ons verblijf in deze geweldige stad en maken wij ons op voor morgen wanneer we terugreizen naar Nederland. Mijn handen jeuken. Ik heb zin om weer achter mijn werkbank te duiken, zin om van potlood-, pennenstreken te maken. Focus op de nieuwe lijn. Wordt vervolgd!

‘De wind’ – BLOG – Januari

‘De wind’

Een nieuw jaar. De tijd lijkt te vliegen. Ik zelf ook, want begin januari vliegen mijn man Erno en ik voor een week naar het historierijke Edinburgh, Schotland. Ik heb er zin in, het is druk in mijn atelier in de weken voor Kerst, ik werk er hard aan de bestellingen tijdig te kunnen (laten) leveren.

Geloof mij als ik zeg dat er ook dit jaar weer veel prachtige sieraden onder de Kerstboom lagen. Even weg, heerlijk, ik ben er aan toe!

Mijn hoofd leeg en mijn gedachten de vrije loop; veel nieuwe ideeën en plannen borrelen al een tijdje en ik moet ze nodig eens ordenen, op papier gaan zetten en uitwerken. Het begin van het nieuwe jaar stelt mij in de gelegenheid nieuwe items toe te voegen aan de Margriet Jewels collectie. Mijn designershart gaat sneller kloppen, mijn handen jeuken en dat zélfs nu, wanneer ik erover schrijf. De stukken mogen niet meer van hetzelfde zijn, daarvan is er immers al genoeg. Handgemaakte designersieraden die op zichzelf al uniek zijn, maar ook als basis kunnen dienen voor een nieuw te vervaardigen stuk uit mijn atelier. Persoonlijk en speciaal, items van uitzonderlijk hoge kwaliteit waar je niet (snel) een tweede van zult tegenkomen.

Het is chaos in mijn hoofd, tal van verschillende, stijlvolle vormen voor uiteenlopende creaties, verschillende edelmetalen, (half) edelstenen en kleuren flitsen voorbij. Inspiratie is een bijzonder iets, juist omdat het speciaal mag zijn, het speciaal moet worden. Inspiratie maakt blij, het maakt enthousiast en het werkt aanstekelijk.

De vlucht naar Schotland is een rumoerige; wij vliegen op de dag dat Schiphol 156 vluchten cancelt in verband met een storm. We worden omgeleid via Birmingham en vliegen van daar door naar Edinburgh. Het hotel bevindt zich middenin de prachtige historische binnenstad. Erno en ik gaan de omgeving verkennen en gaan erop uit. Ook hier waait het hard maar het is júist die storm, die de ideeën in mijn gedachten lijkt te ordenen. Weer een stapje dichter bij hetgeen waar ik over droom, waar ik mezelf in kan verliezen en mee speel, bij wat op mijn netvlies gebrand staat maar nu nog zijn weg naar mijn atelier moet gaan vinden. De spiegeling van mijzelf in een etalageruit in deze adembenemende stad laten een glimlach zien, die ondertussen op mijn gezicht is verschenen. Ik popel. Potloodschetsen worden binnenkort penstrepen.

 

Jullie snappen dat ik over mijn nieuwe collectie op dit moment niet meer kan vertellen, maar mocht je nieuwsgierig zijn volg mij dan via mijn website, social media of zoek mij (op afspraak) eens op in mijn atelier.

 

‘Dichtbij’ – BLOG – December

Dierbare goud waar ik de Gouden hanger DRUPPEL met Diamanten van heb vervaardigd

 

Ik betrap me op een moment waarop ik vanachter mijn werkbank kort voor me uit staar. Ik had eerder een bijzonder gesprek waarvan, als zo vaak, de inhoud me bezig houdt. Het verhaal áchter hetgeen uit mijn handen komt is vaak bijzonder. Het is divers. Soms luchtig en opgewekt, soms zwaar en treurig, maar altijd vol emotie.

Achterkant van de hanger met de handgeschreven namen, geschreven door moeder.

Ik kijk naar mijn handen. Mijn vingers omklemmen een gouden hanger, ik ben bezig het sieraad te polijsten, er staan twee jongensnamen in gegraveerd. Het zijn de namen van haar zoons. De hanger is prachtig, al zeg ik het zelf. Terwijl ik mijn loepbril weer opzet, denk ik na over de vorm van de hanger die ik vasthoud; het is een druppel. Heeft u ooit nagedacht over de betekenis van een druppel? Hetgeen het symboliseert? Een druppel water, dé druppel die de emmer deed overlopen, een druppel teveel, iets wat maar door druppelt. Een druppel op een gloeiende plaat, een druppel bloed, een druppel als in een geïsoleerd vochtdeeltje of een druppel drank. Ik bekijk de hanger nog eens. Het zou ook een traan kunnen symboliseren. Ik denk aan tranen van geluk of.. juist verdriet.

Het gesprek waarnaar ik eerder refereerde vergeet ik niet snel. Zo open als het was, zo diep raakte het mij ook. Een moeder, een verhaal, een wens. Ik denk aan Marit en Bram, mijn eigen kinderen. Pubers, zo kan ik uit ervaring zeggen, vallen niet altijd mee. Ouders daarentegen ook niet. In de weerzinwekkende snelheid waarmee kinderen opgroeien, gaan dingen goed en gaan dingen mis. Kleine dingen, grote dingen. Maar wat er ook voorvalt, wat er ook gebeurt, ik begrijp het gevoel ze voor altijd bij je te willen hebben, heel dichtbij.

De decembermaand is een beladen maand. Voor de meesten een mooie maand, voor anderen iets verschrikkelijks om welke reden ook. In aanloop naar de Feestdagen weet ik dat de hanger, de traan, de druppel, gedragen wordt op het moment dat ík dit blog schrijf en op het moment waarop ú dit blog leest.

 

Geef om elkaar. Alvast goede Feestdagen gewenst.

‘Kippenvel’ – BLOG – Oktober

‘Dinsdagmiddag in mijn atelier. Het is een prachtige nazomer dag, de zon schijnt, de hemel is helder blauw. Ik werk aan een gouden ring, een ontwerp waarbij ik uit twee trouwringen er éen maak; een herinnering aan een overleden partner.

Ik ben gek van het ontwerp; het is er een met een korenaar passend bij het beroep dat hij in verleden uitoefende namelijk akkerbouwer. Het verhaal achter sieraden, de symboliek waarin en waarmee een herinnering draagbaar wordt gemaakt, dát maakt het werken in mijn atelier tot het mooiste wat ik me kan bedenken. In de bijna 30 jaar dat ik werkzaam ben als Goudsmid heb ik een bijzondere passie ontwikkeld voor herinneringssieraden, het verhaal en de mens erachter.

Knoet, onze Duitse Herder, merkt plots de postbode op. Ik sta op van achter mijn werkbank en verlaat kort mijn atelier om een pakje aan te nemen. Het is een zorgvuldig gesloten enveloppe. Ik open het voorzichtig en vind erin een postkaart. Een ogenschijnlijk eenvoudige postkaart, met een zakje eraan bevestigd. De boodschap op het kaartje geschreven bezorgt mij kippenvel. Een deel van deze boodschap luidt; ‘Ze is waarschijnlijk nog nooit zo noordelijk in Nederland geweest’. Aan de kaart zit een geseald zakje bevestigd met daarin de as van haar moeder.

Om haar moeder altijd bij zich te kunnen blijven dragen, koos de opdrachtgever voor de serie ‘OMARMING’ uit mijn webwinkel als basis voor een speciale ring, een waardevol sieraad in de breedste zin van het woord. De as wordt verwerkt in het hart van de zilveren ring, waarbij twee armen het hart lijken te omsluiten. Ik verheug me erop ermee te kunnen starten.

Ik ga, met het kaartje nog mijn de hand, aan de lange tafel zitten. Terwijl ik Knoet een aai over zijn stoere kop geef, nog nadenk over de tekst op het kaartje, geniet ik van een kop thee en van het dorpse uitzicht dat ik heb vanuit mijn atelier, voordat ik weer aanschuif achter mijn werkbank.’

Advertentie

advertisement

LikeBox

Margriet op Pinterest

Margriet op Instagram

Follow us on Instagram

People following

Margriet op Twitter

Margriet op Linkedin