‘Een onbetaalbare job’

‘Een onbetaalbare job’

Begin vorige week hoorden we dat de geldende maatregelen worden verlengd. Het is enorm, dat Coronavirus, en de impact ervan zo mogelijk nog groter. Het raakt iedereen. Vanuit het ondernemersperspectief denk ik niet dat ik me goed genoeg kan voorstellen wat het inhoudt, wanneer je gedwongen je deuren moet sluiten. Ik ben, in tegenstelling tot anderen, éen van degenen die ‘gewoon’ door kan gaan met mijn vak en dat is natuurlijk fijn.. maar voelt dubbel.

In huize Burger zijn manlief en kinderen vanaf dag 1 thuis en dat vergt, net als in alle andere gezinnen, veel aanpassingen. Iedereen heeft zijn, meest online, verplichtingen en iedereen doet wat íe kan op het gebied van werk en school. Natuurlijk is het niet altijd makkelijk en zie ik ze soms worstelen met de situatie, maar dat doen we uiteindelijk allemaal. Je ziet ook wel dat er, nu we een paar weken ‘op weg’ zijn, een soort van gewenning optreedt. Er wordt een comfortabele weg gevonden om het vol te houden, dit afstand van elkaar nemen wat we tot voor een paar weken niet kenden. Met extra voorzorgsmaatregelen draai ik mijn atelier en ben ik in staat mijn klanten te blijven helpen. Belangrijke gelegenheden in een mensenleven zoals verloven of trouwen worden als gevolg van het Coronavirus vaak later of op een alternatieve manier ‘gevierd’. Andere dingen gaan wél door, altijd, denk maar eens aan een geboorte of een overlijden. Met name dat laatste houdt me bezig want afscheid nemen gebeurde waarschijnlijk nog niet eerder met zoveel afstand tussen nabestaanden, vrienden en andere betrokkenen. Uitvaarten, plechtigheden; Corona drukt er haar stempel op, wat soms hartverscheurend is en tegen alle gevoelens indruist.

Op die bewuste middag komt hij, vergezeld door zijn dochter, naar mijn atelier om het sieraad op te halen dat ik voor hem heb mogen ontwerpen en smeden. Hij koos een witgouden hanger ter nagedachtenis aan zijn overleden vrouw. Eenmaal binnen is de spanning voelbaar, ze nemen elk plaats op een stoel aan de lange tafel en ik zie dat hij het moeilijk heeft. Emoties zorgen ervoor dat er wordt gehuild, maar gelukkig ook gelachen. Net als vele andere, lijkt ook dit moment onder de huidige omstandigheden zwaarder beladen dan normaal. In een tijd waarin minder sociale contacten mogelijk zijn ís iemand (moeten) missen natuurlijk ook moeilijker. Ik weet niet hoe het met jullie zit en ongeacht hoe cliché het ook moge klinken, deze tijd is ook een moment voor zelfreflectie. Het zet het leven en alles wat dat met zich meebrengt weer even in perspectief. Persoonlijk voel ik de sterke behoefte dichtbij ‘mijn mensen’ te willen zijn. Dat is ook wat ik om mij heen veel hoor. Maar wat als dat niet meer kan? Herinneringssieraden zijn sieraden met een verhaal, een heel persoonlijk verhaal. Het staat voor herinneringen, vaak een groot deel van iemands leven, die in de meest figuurlijke zin van het woord draagbaar zijn geworden. Een manier om een verloren dierbare toch weer een heel klein beetje dichtbij te hebben. Het is een soort terugzien, pijnlijk en prachtig tegelijk. Ik ben zó blij dat ik dit voor een ander mag doen, zoiets voor iemand kan betekenen; ik heb een onbetaalbare job.

“Gedoe” – Blog – nr. 10 

“Gedoe” – Blog – nr. 10 

Inmiddels is het een week na Beleef het Sieraad, de tijd gaat snel. In 2019 vierde dé open dag van de goud-, zilver en horlogebranche haar eerste lustrum en erop terugkijkend was het een prachtige editie.

Maar, hoewel ik het initiatief een warm hart toedraag en al jaren deelneem, vind ik er tóch iets van. Ik vind het namelijk ‘gedoe’. Het geeft me spanning, maakt me onzeker, het maakt me onrustig. Gedoe. Emoties, die ik eigenlijk niet teveel wil voelen.

Ik bereid me al weken van te voren voor tot in detail; heb een duidelijk, voor de verandering gestructureerd plan, een zorgvuldig samengesteld programma en beleef de dag al tig keer voordat íe eindelijk daar is. Mijn nieuwe collectie Reijn is tot op zekere hoogte gereed en staat te blinken in de vitrine, de demonstraties zijn leuke en andere dan voorgaande jaren, er zijn leuke attenties voor de bezoekers, de thee is heet en de koffie pruttelt gezellig. De ramen zijn gewassen, het stoepbord staat buiten naast de entree, de vlag wappert voor wat íe waard is. Het kan gebeuren en precies dát is het ding. Elk jaar opnieuw ben ik bang dat er niemand zal komen en dat er geen belangstelling zal zijn. En hoewel elk jaar het tegendeel daarvan ruimschoots bewezen wordt, vind ik het lastig daarop te vertrouwen.

Ook dit jaar, in tegenstelling tot wat ik verwachtte, is er al bedrijvigheid op het parkeerterrein buiten kort nadat ik de deuren van mijn atelier op de bewuste dag van het slot haal en ‘un peu nerveu’ terugloop richting mijn werkbank.  Voordat ik het weet is mijn atelier gevuld met belangstellenden, (potentiële) klanten en een aantal bekenden. Ik merk dat de glimlach op mijn gezicht alleen maar breder wordt en niet meer van mijn gezicht verdwijnt; de opkomst is enorm! Het is fijn te merken dat er zoveel oprechte belangstelling is voor dit prachtige vak en dat mijn werk zoveel mensen aanspreekt. Reijn valt in de smaak en nieuwe afspraken vullen mijn agenda.

Met het verstrijken van de jaren krijgt Beleef het Sieraad steeds meer de waardering die ze verdient. Het is een mooie manier om vrijblijvend kennis te maken met het ambacht dat goud- en zilversmeden heet. De ervaring leert dat mensen vaak niet op de hoogte van de mogelijkheden een uniek stuk te hebben of laten (ver)maken. Ik merk ook dat de angst bestaat dat een bestaand stuk zijn identiteit verliest door er aanpassingen aan te laten doen, maar niets is minder waar. Ook dát is wat belangstellenden zien en ervaren tijdens zo’n open dag. Opbergen is zonde. Sieraden zijn er om te dragen, om gezien te worden, om trots op te zijn, om iets te vieren of om iemand te herinneren.

Aan het einde van de middag proost ik op een succesvol verloop van de dag met mijn familie, team en een aantal vrienden. Het was een mooie dag en het ‘gedoe’ was (weer) nergens voor nodig. Margriet, leer dat nu toch eens..

‘Bekijk het eens, van de andere kant’ – BLOG – nr. 9 (gastblog)

‘Bekijk het eens, van de andere kant’ – BLOG – nr. 9 (gastblog)

Gastblog door Klaske Supèr-Halmingh, SPEMM

En dan is het zover, 09.09.19.

Ik sliep onrustig, ik was om het uur even wakker, ik ben zenuwachtig. Hoewel het nog vroeg is stap ik uit bed, neem een warme douche en maak me klaar voor de dag. Ik zet een kop koffie en terwijl ik daaraan nip dwalen mijn gedachten af. Vandaag wacht mij een andere rol dan ik gewend ben, éen die ik nog niet eerder had. Van een afstandje volg ik normaal gesproken anderen op hún dag of tijdens een bijzondere levensgebeurtenis. Maar dit keer is het anders; van getuige wisselt mijn rol vandaag naar die van hoofdrolspeler want,.. Jacob en ik trouwen!

Sieraden vind ik prachtig, de vaak emotionele waarde die ze verkondigen maakt ze extra speciaal. Ik ervaar het als een voorrecht de ontwikkeling van een aantal van Margriet’s opdrachten van zo dichtbij te mogen volgen. Goudsmeden is een bijzonder en dankbaar vak, je komt dicht bij de mensen en (vaak) dichtbij het verhaal achter het sieraad. De meeste sieraden vertolken een belangrijke levensgebeurtenis, emoties spelen een grote rol in het atelier van een goudsmid.

In voorbereiding op vandaag, wij trouwen ‘voor gratis’ op maandag ten overstaan van slechts onze getuigen (althans, dat dachten we..), wilden we wel een sieraad uitwisselen. We zochten samen naar iets speciaals, iets dat past bij ons en anders is dan anders. Een aantal ideeën opgedaan in het atelier in combinatie met aan aantal ideeën die wij online zagen, leverden een aardig wensenlijstje op. Op een mooie dinsdagavond in april nemen wij plaats aan de lange tafel in de werkplaats van Margriet. Het is minder vrijblijvend dan normaal, een lichte spanning aan onze kant is voelbaar. Dit keer gaat het niet om een ander, maar om wat wij zouden willen. Wij laten voorbeelden zien, lichten onze wensen en ideeën toe. Witgoud, stoer en eenvoudig moet het worden. Margriet voelt, zo lijkt het, goed aan wat we zoeken en begint te schetsen. De lijnen op papier veranderen van onzekere krabbels in steeds zekerder lijnen. De schets is exact wat wij voor ogen hebben: een witgouden ring met een geruwd oppervlak, onze voornamen (in ons eigen handschrift!) aan de binnenzijde van elkaars ring aangebracht d.m.v. lasertechniek.  Wij kiezen voor een geruwd oppervlak, die door het dragen overigens steeds gladder zal gaan worden, omdat dat het verloop van de relatie illustreert. De ‘hobbels’, de ruwe kantjes die er écht wel eens zijn, verruilen zich naarmate de tijd vordert voor een steeds verfijnder en egaler geheel. Aan de buitenzijde van de ring prijkt de datum van trouwen, net als een ijsblauwe skydiamant in een geelgouden setting als blikvanger in de damesring. Wauww!

Onze dag was fantastisch, we denken er met een grote glimlach aan terug. Van snel trouwen in het bijzijn van alleen onze getuigen was natuurlijk geen sprake; veel van onze vrienden en kennissen maakten de dag extra speciaal door erbij te zijn. Omringd te zijn door een groep mensen, familie en vrienden die ons bijzonder dierbaar zijn is niet iets vanzelfsprekends, het is iets heel bijzonders! De trouwringen die we, na maandenlang zorgvuldig te hebben bewaard, nu eindelijk mogen dragen maken ons ontzettend trots. Ze zijn bijzonder, ze zijn uniek, ze zijn óns.

En zo kwam het, dat ik voortaan door het leven ga met een nieuwe achternaam én als ervaringsdeskundige. Ik kan iedereen aanraden om verder te kijken dan wat er qua sieraden ‘standaard’ wordt aangeboden. Ga niet voor meer van hetzelfde, maar ga voor iets speciaals. Ga voor iets wat ‘écht jou’ is en kijk dus verder! Je zult versteld staan van de mogelijkheden die een atelier van een goudsmid je biedt en ik kan je verzekeren dat de ook prijs in veel gevallen meevalt. Maar een uniek stuk te mogen dragen waarin ál je ideeën en wensen werkelijkheid zijn geworden, is een heel tof gevoel. En zeg nou zelf, standaard kan altijd nog. Of niet dan?!

‘Nieuwsgierig’ – BLOG – nr.8

‘Nieuwsgierig’ – BLOG – nr.8

Het is alsof ik een aantal van jullie hier kan horen denken; “Die nieuwe collectie waar je het laatst over had, hoe staat het ermee?” Nou,.. niet. Simpelweg níet. En niet omdat ik het niet wil, maar om de doodeenvoudige reden dat de werkzaamheden die ik mag uitvoeren in mijn atelier maar blijven binnenkomen. Vermaken, nieuw smeden, herstellen; aan aandacht geen gebrek. Langzaam maak ik voor wat betreft de nieuwe collectie zeker wel vorderingen, maar uiteraard is dat ondergeschikt aan het werken in opdracht. En die opdrachten, ik kan er maar niet over uit. Het vertrouwen dat ik geniet, de prachtige dingen die ik mag maken, het maakt een grote indruk op me.

Goudsmid Margriet Persbericht in Krant van Tynaarlo

Goudsmid Margriet Persbericht in Krant van Tynaarlo – kleintje cultuur

Datzelfde had de interviewer voor de Krant van Tynaarlo vorige week al snel geschoten; de mate waarop ik onder de indruk ben van het verhaal van de mens en mijn passie om juist dát te vertalen in de opdracht. We zaten ruim een uur in mijn atelier. Hij vroeg honderduit, ik antwoordde in het drievoud ervan. Naarmate de tijd wegtikt word ik enthousiaster en enthousiaster, ik verlies me haast net zoveel in het vertellen óver mijn vak als in het uitvoeren ervan. Misschien las u het stuk, mijn interview in ‘Kleintje Cultuur’ in de Krant van Tynaarlo afgelopen week woensdag. (klik op de foto links) Enige tijd terug ben ik benaderd door de Kunstenaarsvereniging VanTyNaarlo (ook wel VTNL), het interview was daaraan gelinkt. De vereniging is opgericht in 2006 en uitgegroeid tot een actieve en professionele vereniging met een enthousiast bestuur en 30 actieve leden. De belangrijkste doelstelling van VTNL is het bevorderen van onderling contact tussen de kunstenaars en het elkaar steunen in de professionele uitvoering en ontwikkeling van het vak en dat juich ik toe. Inmiddels ben ik volwaardig lid, hoewel ik mezelf absoluut geen kunstenaar noem. De overeenkomst tussen de andere leden en mijzelf is de passie voor het werk dat we doen, net als het feit dat we ons uiten door middel van de dingen die we maken met onze handen. En of dat in mijn geval dan kunst is? Ik weet het niet. Of een ander dat mag vinden? Maar natúurlijk!

Aangenaam verrast door het feit dat ik door de vereniging benaderd werd, volgde een kennismaking in mijn atelier; een kijkje achter de schermen én achter de werkbank van een goudsmid. We delen dezelfde nieuwsgierigheid, een wederzijds interesse voor elkaars vak en we zijn stuk voor stuk mensen die makkelijk ‘ontvlammen’ bij het zien van andermans passie voor zijn of haar werk. Niets mooier dan dat. Maar, we dwalen af.. ik wilde jullie bijpraten over de nieuwe collectie. Reijn. Reijn wordt prachtig maar laat zich niet haasten. Goede dingen komen eenmaal langzaam. De eerste ringen uit de nieuwe lijn beginnen vorm te krijgen en ik kan jullie níet uitleggen hoe enthousiast ik word van de verschillende edelstenen die in de lijn gebruikt zullen gaan worden. Reijn bevat geen twee dezelfde exemplaren, nee, elk sieraad een op zichzelf staan item met zijn of haar unieke eigenschappen. Net als wijzelf. Er zijn geen twee exact gelijken en ons onderscheiden willen we, tot op zeker hoogte, allemaal. Ik laat jullie graag nieuwsgierig zijn naar meer, wordt vervolgd.

‘Reijn’ – BLOG – April

‘Reijn’ – BLOG – April

Collectie Reijn

Ineens was het daar, de naam voor de nieuwe collectie. ‘Reijn’.

Op een mooie vrijdagmiddag in april, de stralen van de zon verwarmen mijn atelier, hebben we een bespreking. We gaan (lees móeten!) keuzes maken. Meer van minder en  minder van meer. Authentiek. Kwaliteit. Mijn eigen stijl, zelf vind ik dat al snel te beladen klinken, moet zich vertalen naar al mijn stukken. Voor mij is het belangrijk dat mijn sieraden zich onderscheiden van anderen, ik wil niet vermeerderen maar verbeteren. Stukken van de hand van een goudsmid herken je overigens snel; de zorg en passie waarmee ze zijn gemaakt zie je meteen, ook wanneer je geen kenner bent.

De chaos die heerst in mijn hoofd zorgt ervoor dat mijn gedachten soms overlopen. Het is fijn om een middag te sparren met iemand waarmee ik plannen en inspiratie deel, iemand die gedachten helpt ordenen, die structuur biedt en vooraf gestelde doelen bewaakt. Vind maar eens iemand die je snapt en die je gedachten kan vertalen. Ik kan het weliswaar voor mijn klanten, maar vind het des te lastiger wanneer het mijn eigen, soms alle kanten op bewegende, gedachten betreft. We nemen nog een kop thee, we praten, we zoeken en vinden steeds meer richting. Langzaamaan benaderen we ‘de collectie’.

Nu de naam nog. Nóg een kop thee.

Een tijd terug, jullie weten het nog uit mijn februari-blog, reisden we naar München. Een reis, waarbij we de Donau kruisten en ons dichtbij de Rijn begaven. Een reis, die het startsein was voor iets nieuws, een nieuwe collectie waarin ik zó veel zin heb! Een nieuwe collectie die, na een onrustige periode in mijn atelier, symbool staat voor een frisse start. Terwijl ik daarover nadenk, vallen de stukjes ineens op hun plek; Reijn. Het wordt ‘Reijn’! De béste naam die deze collectie maar kan gaan dragen, een naam die veel voor mij betekent.

  • Een naam.
  • Lijnen uit mijn hoofd die nu daadwerkelijk op papier staan.
  • Details zoals materialen en de prachtige stenen die al zijn uitgezocht.
  • Reijn gaat zich binnenkort aan de wereld laten zien.

Geen thee meer. We verlaten het atelier en settelen ons op het terras voor de schuur. We proosten onder de voorjaarszon op de grote stappen die we zetten. Ik kan niet wachten, en jullie?! Wordt snel vervolgd!